. آرزو دارم روزی این حقیقت به واقعیت مبدل شود که همه‌ی انسان‌ها برابرند

مارتین لوتر‌کینگ

خواص دارویی شنگ

شامگاه

مجموعه:خواص گیاهان و میوه ها
تاریخ:1393/03/02

شنگ

شنگ گیاهی است علفی، از تیره پایای تیره مینا که جز سبزی های خوردنی به شمار می آید. این گیاه دارای برگ های نواری دراز شبیه برگ تره، پایین آن پهن تر از قسمت بالای برگ است. گل های آن لوله ایی زرد رنگ و میوه اش خاکستری مایل به سبز است که در انتهای آن یک دسته تار سفید رنگ مایل به بنفش می باشد. دانه های آن قهوه ایی دراز، در دو طرف نوک تیز شیاردار و کمی خمیده اند. ریشه شنگ به صورت دوکی و سفید مایل به زرد است. 

شنگ در چمنزارهای مرطوب مناطق شمال ایران و در مناطق غرب ایران در کردستان ،تفرش، اراک و دامنه های البرز، ارتفاعات اطراف تهران، اصفهان، آذربایجان و شیراز می روید.

نام های رایج شنگ در زبان فارسی عبارتند از: الاشنگ، قندرون، سنسفیل، تسلسفیل، اسپلنج و اسفلنج.

ترکیبات شیمیایی شنگ

گیاه دارویی شنگ حاوی آب، پروتیین، هیدارت های کربن، کلسیم، فسفر، آهن، پتاسیم، ویتامین A، ویتامین C، تیامین، رایبو فلاوین، نیاسین، و مواد چرب می باشد.

خواص دارویی شنگ

شنگ برای درمان اسهال خونی و اسهال صفراوی مفید است. عصاره آن برای تقویت معده، التیام زخم معده و بند آوردن خونریزی سینه موثر می باشد.
نوشیدن مخلوط عصاره شنگ با سرکه رقیق برای جلوگیری از خونریزی رحم مفید است.

مصرف برگ، ریشه و گل شنگ با ماءالشعیر برای تقویت ریه مفید است.

جوشانده شنگ برای رفع بی اشتهایی، رفع اختلالات کبد، رفع ترش کردن، از بین رفتن سوزش معده و مری موثر می باشد.

جوشانده 60 گرم ریشه شنگ برای درمان نزله ریوی، نقرس، رماتیسم و امراض جلدی مفید است.

گرد برگ ساییده شده شنگ برای التیام زخم ها، جراحت های کهنه و رفع بوی بد آن ها موثر است.

قندرون شنگ یا صمغ آن که به هنگام بریدن شنگ به صورت ماده ایی ترشح می شود و در نتیجه قرار گرفتن در هوا سفت می شود برای کبد مفید بوده و از اختناق جلوگیری می کند. 

جویدن این ماده باعث هضم آسان غذا شده و اشتها را باز می کند.

نکته: شنگ برای کلیه مضر است، بنابراین باید آن را با عناب مصرف کرد.
از نظر طب سنتی ایران، شنگ دارای طبع سرد و خشک است.


منبع:خواص دارويي گياهان

پرطرفدارها